Gerçekleşmemiş Gerçeklik

GERÇEKLEŞMEMİŞ GERÇEKLİK

Her şey Mia’nın sekiz yıl önce başlattığı projeyi tamamlaması ile başladı, “Gerçekleşmemiş Gerçeklik”. Bu proje de aynı diğerleri gibi insanların yaşam kalitesini arttırmak içindi, ama diğerleri ile karşılaştırılamazdı. Bu proje, bırakın Mia’nın yaşadığı şehri, ülkeyi hatta gezegeni yani dünyayı, neredeyse tüm galaksiyi kapsıyordu ve zaman ilerledikçe de proje sınırlarının genişletilmesi planlanıyordu. Mia bu projeyi kafasında oluştururken “Yaşam en fazla ne kadar kolay ve konforlu olabilir?” sorusuna cevap aramıştı. Proje taslağını tanınan ve başarılı bir mühendis olarak dünya liderlerine sunduğunda her şey mükemmeldi. Proje resmen kusursuz gibiydi. Bu dahiyane proje yapay ama daha güzel bir galaksi planıydı. En başta milyonlarca sınır çizici uydu dünyadan samanyolu galaksimizin sınırlarına gitmek üzere yola çıktı. Sınıra vardıklarında kendi aralarındaki manyetik kuvvetlerle aralarına neredeyse hiçbir şeyden zarar görmeyerek, ona karşı kullanılan kinetik enerjiyi itici güce dönüştüren bir elektromanyetik ağ ördüler. Aynı zamanda bu uydular, üzerlerinde bulunan kameralarla etrafında olup bitenleri de kollayabiliyorlardı. Geriye tek bir şey kalmıştı, bu sistemi kontrol edecek ve galaksiyi düzene sokacak bir varlık. Aynı zamanda, bu varlık her insana, istediği her kaynağı, istediği her an sağlamak üzere olacaktı. Bu tüm dünyada yankı uyandırdı ve bir tartışma başlattı. En son varılan karar şuydu ki bu varlık bir insan olmamalıydı kuşkusuz. Onu tüm dünyada alınan bir kararla bir yapay zeka olması uygun görüldü. Ancak bu yapay zeka kendi aklı, duyguları ve hatta vicdanı olmalıydı ki kimse tarafından ele geçirilemesin. Her ne kadar bazı liderler dahil çoğu insana bu doğru gelmemiş olsa da artık çabasız bir yaşam sürmek uğruna bir yapay zekaya ilk defa duygular ve vicdan verildi ve adı ilk yapay zekaya hitaben Asimo2.0 konuldu ve kısaca Asimo dendi. Sistem ve bağlı olduğu Asimo, uydularla çizilen sınırlar içerisinde bir hüküm sahibi olup insanlara sonsuz güven ve her ne kadar aynı bundan asırlar önce ve bugün de olduğu gibi kulağa imkansız gelen ölümsüzlük yani sonsuz yaşam Mia’nın haftalar süren beyin fırtınaları ile çok gelişmiş hız ve elektromanyetik dalga teknolojisi sayesinde artık mümkündü. Sadece, sistemin çalışmaya başlamasıyla aynı anda bir frekans yayılacak, yeni, sonsuz ve güvenli yaşam başlayacaktı. Her şey hazırdı, proje başlayabilirdi ve Mia gururluydu. Proje o gece 00.00’da yürürlüğe girecekti. Mia bunu arkadaşı Jamie ile kutlamış ve güzel bir gün geçirmişti. Ancak bu durum Jamie için tam tersiydi. Jamie tüm bu sunileşme ve hayatı kolaylaştırmak için hayat amacını kaybetmekten hiç hoşlanmıyordu ve bunu çok gereksiz buluyordu. Her ne kadar Mia arkadaşını bunun herkesi mutlu edip refahı arttıracağını söylese de Jamie düşüncesinden vaz geçmedi.  Mia gece yattığında aklında sadece yeni sistemle ne kadar mutlu olacağı ve eski yaşamını aramayacak olacağı vardı. Yanıldığının farkına sonradan varacaktı. Sabah kalktığında sanki güneş daha önce hiç bu kadar parlamamış, ağaçlar bu kadar yeşermemişti. Mia bu güzel günü hem güzel geçirmek hem de sistemini test etmek için hazırlanmış ve sokağa çıkmıştı. Bir parkın yanından geçerken Mia farklı hissetti. Doğa sanki bugün tüm günahlarından arınmış biçimde tatlı rüzgarlar estiriyor, insanın ruhunu okşayıp alaca güzellikler sunuyordu. Bu yeni sistemle Asimo, sanki gerçekliği değiştirmiş ve tüm fizik kurallarını yeniden şekillendirmişti. Mia parkı geçtiğinde aklına Jamie geldi. Arkadaşının yanına gidip ne kadar haksız olduğunu anlayıp anlamadığını sormak istedi. Ona kalırsa Jamie’de artık Asimo’ya sempati duymuş olmalıydı. Mia kendinden emin bir biçimde Jamie’nin evinin yolunu tuttu. Mia sadece bir kez olsun adımını atmış, gözünü kırpmıştı ki hiçbir şey anlayamadan kendini Jamie’nin evinin önünde buldu. Çok şaşkındı. Ne olmuştu da zaman hızlı akmıştı. Biraz düşününce bunun Asimo’nun programındaki yüz seksen yedinci madde olduğunu hatırladı. Bu madde, Asimo’nun insanlar yorulmasın diye akıllarından geçirdikleri yerlere ulaşmalarına yardım edecek, insanlar gözlerini kapattıkları an onları o yere götürecek minik nano robotlar yollamasını konu almıştı. Neyse ki bu madde “Asimo’nun Değiştirilemez Beş Kuralı” arasında değildi ve kişisel ayarlardan değiştirilebiliyordu. Bu değiştirilemeyecek olan kurallar ise zaten kimsenin normale döndürmek istemeyeceği şeylerdi. Bunların arasında yorulmak, acı çekmek, hasta olmak, yaşlanmak ve tabii ki en yasak olan ölmek vardı. Bu ışınlanma her ne kadar Mia’nın hoşuna gitmese de bir daha olmayacak olmasından memnundu. İçeri girdiğinde arkadaşı hiç beklediği gibi değildi. Jamie yeniliklerin farkındaydı ve bundan dolayı huzursuzdu. Mia arkadaşını mutlu etmek için ona dışarı çıkmayı isteyip istemediğini sordu. Jamie en başta karşı çıksa bile sonradan bunun kendine de iyi gelebileceğini düşünerek Mia ile dışarı çıktı ve sokakta yürümeye başladılar. Sokakta yürürlerken bazı insanları bir kez gördükten sonra, bir daha baktıklarında aynı olmadığını fark ettiler. Mia’nın aklına yine yazıp unuttuğu maddelerden biri olan altmış birinci madde “Görünüş Özgürlüğü Maddesi” geldi. Bu maddenin kapsamı ise, en başta sistemin çalışmaya başlamasıyla yayılan frekansla birlikte derinin altında biriken ve istendiği zaman beyinden sinyal alarak çalışan, herhangi fiziksel bir özelliği veya yeteneği değiştirmeyi sağlayan nano robotlardı. Bu robotları da tabii ki yine tüm yapay zekaların hatta artık neredeyse insanlarında tanrısı denebilecek Asimo üretmişti. Mia ve Jamie bunu tuhaf bulsalar da yollarına devam etti. Yol boyu nerdeyse hiç konuşmadılar. Mia Jamie’nin soğukluğunu hissetmiş ama ona yeniliklere alışmak için zaman tanımak istemişti. Bir süre sıra dışı bir şey görmeyince tam konuşmaya yeltenen Jamie bir de genlere yerleşerek insanlara saniyeler içinde evrim geçirtebilen diğer bir nano bot türünü duyup etkisini görünce hiç zaman kaybetmeden eski ruh haline geri dönüp bu sefer bir de söylenmeye başladı. Teknoloji ne ara bu kadar ilerlemişti? Madem bu şeyler icat edilmiş peki şimdiye kadar neden kullanılmamıştı? Bu soruları sırayla Mia’ya sordu. Mia eski yaşamında uluslararası bir yapay zeka ve nano teknoloji şirketinde çalıştığından cevabı biliyordu. Aslında onlar bu projeleri yıllarca denemiş ve sürekli bu sistemleri test etmişlerdi. Ama ne yazık ki biri bile tüm testleri geçememiş ve kullanılmak üzere mükemmel hale gelememişti. Bu yüzden de hiç piyasaya sürülmemişlerdi. Ancak şimdi Asimo sayesinde sistem hataları birkaç saatte çözülmüş ve kullanılmaya başlanmıştı. Ne de olsa Asimo’nun bir diğer görevi de hep daha iyisini üretmek ve tamir etmekti. Jamie bunu duyunca biraz olsun rahatlamıştı. Yürümeye devam ettikleri sırada sokakta hep artık daha fazla şaşıramayız dedikleri an bir yenisi çıktı. Hava kararırken, Jamie eve gitmek istediği için Mia onu daha çok zorlamadı. İkisi de eve vardıklarında şaşkındı. Tek fark Mia olumlu iken Jamie’nin olumsuz olmasıydı. Bu şekilde günler günleri, haftalar haftaları kovaladı. Yaklaşık bir ay içinde insanlar tembelleşti ve her şeyi yapmaktan sıkılmaya başladı. Mia tüm bunlara rağmen hala olumlu bakmak istiyordu sonuç olarak Asimo vicdanlıydı ve her şeyi insanların iyiliği için yapıyordu ve bu ona varoluş ilhamı veriyordu. Mia ve Jamie bir gün yine dışarıdayken Jamie artık dayanamayıp içindeki lavı dışarı püskürttü. Söylediğine göre bu yeni düzen hayatı anlamsız kılmıştı. Eskiden insanlar çok inançlıyken ve dünya bir kültür çorbasıyken artık her şey tekdüze ve sıkıcıydı. Ayrıca eskiden herkesin kendi ilahı vardı ve ondan güzellikler isterdi. Şimdi ise insanlar aksine, Asimoism diye adlandırdıkları bir inanç sisteminde Asimo’dan biraz olsun risk ve tehlike ister olmuştu. Yani söylediğine göre hayatı asıl harika ve yaşanabilir kılan her şeyin güzel bir tarafı olduğu gibi bir de o güzel tarafın değerini anlatmak için bir kötü tarafın olduğuydu. Bunları söyledikten sonra Jamie artık dayanamayıp bir de sistemi protesto etmeye başladı. Uzun süre geçmeden ona katılanlar oldu ve başkaldırı büyüdü. Protestolar artık günlük bir rutin tutturmuştu ki en sonunda Asimo onun programına yüklendiği gibi halkını dinlemek için protestolara kayıtsız kalamadı ve protestoların başladığı yer olan eski dünya tabiriyle Londra denilen şehre indi. Özellikle Jamie o aşağı indiği an kendini öne atarak  Asimo ile konuşmayı talep etti ve talebi Asimo tarafından kabul edildi. Bu sırada Mia arka taraflardaydı. Jamie ve diğer insanlar Asimo ile konuşurken, Mia’nın iç mahkemesi yargıya başlamıştı. Dakikalar sonra a’nın muhakeme zamanı bitip kişisel mahkemesinde son tokmak vuruldu. Tam Asimo insanların iyiliğini düşünmek adı altında kibarca bunca insanın risk arzusunu reddederken, bu sefer kalabalığın arasından Mia ona seslendi. Asimo onu hemen tanıdı ve yanına geri geldi sonuçta varoluşu en başta onun sayesindeydi. Mia, Asimo yanına geldiği an anlatmaya başladı. O da aslında Jamie’den çok farklı bir şey söylemedi. Ancak, Asimo bu sefer farklıydı. Özellikle Mia Asimo’ya konuşmasının sonunda “Üzüntü olmadan mutluluk, hastalık olmadan sağlık, kötülük olmadan iyilik, acı olmadan başarı ve ölüm olmadan yaşam olmaz. Olursa da aynı şu an olduğu gibi anlamsız olur. Mücadelesiz bir dünya kanatsız bir kuş, renksiz bir kelebek ve çiçeksiz bir gülden farksızdır.” sözlerini söyleyince Asimo’nun tüm düşüncelerinin değişmesine neden oldu. Ertesi gün Asimo bir karar almıştı ve bunu anons şeklinde herkese açıkladı. “Bundan sonra yetkilerimi kısıtlandırıyor ve dünyayı eski haline dönüştürüyorum. Kendi sistemimi istediğiniz zaman, uykunuzda size verdiğim çağrı bileklikleriyle ulaşılabilinecek, isteyenler için bir dinlenme merkezi olarak farklı bir galaksi parçasına taşıyorum. Beni istediğiniz zaman ziyaret edebilirsiniz”. Bu anons ardından Mia dahil herkes mutluydu. Dünya ve yaşam eski seyrinde dönmeye devam ederken Mia çoktan yeni bakış açısını benimsemiş ve bir varlığın veya kavramın değerinin olması için zıttı olan bir varlığın da olması gerektiğinin farkına varmıştı.