İLETİŞİM
İletişim, gizemli bir dilin içinde saklanan tatlı bir sır gibidir. Kimi zaman bir bakışta, kimi zaman da kelimelerde saklanır.
Ama bu gizemli yolculuk artık bir cihazın içinde yaşamaktadır: telefon.
Telefon, uzakları yakın eden, sıkılanları eğlendiren bir cihaz olmuştur hayatımızda. İnsanlar artık o cihaza bağlı olmuş ve resmen orada yatılı kalmaya başlamıştır. Bu durum bizim sosyalleşmemize engel olacaktır.
Bu minicik cihazda bazen “Merhaba” kelimesi bile insana kocaman bir mutluluk verir. Bazen de bir emoji, söylenmeyen duyguları yansıtır. Ama bazen de bu cihaz araya mesafe koyar ve soğutur. Nasıl mı?
Bazen yazılan mesajlar yanlış anlaşılır. Çoğu zaman duyguyu anlatamaz. Ses tonu, mimik ve bakışlar olmadığından dolayı anlatım kaybolur, ilişki kopar ve bu sayede karışıklık ortaya çıkar.
Bazen insanlar aynı ortamda olsalar bile telefona dalıp birbirlerini dinlemeyebilirler. Bu olası bir durumdur; çünkü telefon varken kim birbirine dikkat etsin ki? Böylece iletişim artıyor gibi görünür ama aslında bağlar giderek kopmaya başlar.
Bir “Görüldü” bile insanda sinir yaratabilir. Yani telefonun hem olumlu hem de olumsuz tarafı vardır. Bazen araları bozar, bazen de düzeltir; nereden bilebiliriz ki?
İletişim, sadece kelimelerin buluşması değil; iki kalbin aynı anlamda anlaşabilmesidir. Telefon, insanları birbirine hızlıca bağlayarak iletişimi kolaylaştırsa da aşırı kullanıldığında bağımlılık, dikkat dağınıklığı ve yüz yüze iletişimin zayıflaması gibi olumsuzluklara yol açabilir.
Eğer arkadaşlarımızla ve ailemizle iletişimimizin artmasını istiyorsak ve zayıflamasını istemiyorsak telefon kullanımını azaltmamız bizim için faydalı olacaktır. Konuş, dinle, Anla.
